น้ำร้อนควันฉุยๆถูกเทลงไป กลิ่นไอหอมหวนก็ลอยขึ้นมา...
ผมจำไม่ได้ว่าเริ่มดื่มชาเป็นประจำตั้งแต่เมื่อไร แต่ในวันนี้ต้องขอเรียกตัวเองว่าเป็นคนติดน้ำชาได้อย่างเต็มปาก จากแต่ก่อนที่ดื่มกาแฟแทนน้ำ ออกจากบ้าน 1 ถ้วย ถึงที่ทำงานอีกถ้วย และหลาย ๆ ถ้วยไปจนเลิกงาน (เอาเป็นว่าผมดื่มกาแฟแทนน้ำ ยกเว้นเวลากินข้าวก็ละกัน) วันไหนขาดกาแฟอีน จะรู้สึกไร้ชีวิตชีวา เซื่องซึมเหมือนโดนยาเบื่อ
...แล้วทำไมผมถึงได้มาดื่มชาเป็นประจำแทนนะหรือ?
พูดไปให้ยาวคงเหมือนสวรรค์โปรดประทานสั่งให้เลิก แต่เอาง่าย ๆ ไม่โม้มั่วน้ำลายก็คือเครื่องต้มพังแค่นั้นเอง...
และในเย็นวันนั้นถ้าผมไม่เหลือบไปเจอเจ้ากาชงชาที่ถูกวางทิ้งเป็นที่พักพิงของขี้ฝุ่นมาแรมปี ผมเชื่อว่าวันนี้ตัวเองคงยังเป็นมนุษย์กาแฟอยู่เหมือนเดิมอย่างแน่นอน...
กาชงชาใบนี้ขนาดไม่เล็ก แต่ก็ไม่ใหญ่มากนัก น้ำ 1 กา พอจะเติมชาหอมได้ 2 ถ้วยกาแฟ ซึ่งถือว่ากำลังดี เพราะกว่าจะซดชา 2 แก้วหมด น้ำในกาคงได้เป็นชาเย็น(แบบจืด+ไร้น้ำตาล)ไปซะแล้ว...
โดยปรกติผมจะใช้ชาเอิลร์เกรย์ชงกินโดยไม่ใส่น้ำตาล กลิ่นใบชาหอม ๆ ยิ่งชวนให้น่าซดยิ่งนัก (อย่าบ้ารีบซดละ จะลวกปากเอา)
ปัจจุบันวัน ๆ กินแต่ชา กาแฟบ๊ายบาย เวลาทำงานไม่ได้แตะเลย
ขอสักถ้วยก่อนออกจากบ้านเป็นพอ...
ถึงจะชอบกินชา แต่หัวใจนั้นไม่ด้านชานะจ๊ะ
