ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ที่ผมไม่ได้มาเขียน blog เพิ่ม
บอกตรง ๆ ว่า 'ขี้เกียจ'
เวลาเขียนนะมี แต่เอาไปทำอย่างอื่นหมด ไม่ออกไปกินเหล้ากินเบียร์ ก็เล่นเกมส์ เล่นดนตรี นอนดูทีวี แล้วก็หลับ (แต่ส่วนมากจะไปกับเหล้าเบียร์)
งานการก็เรื่อย ๆ มีแต่หนักขึ้น ๆ เดี๋ยวเดือนพฤษภานี้พี่ บก.ฝ่ายศิลศ์ก็จะออกไปเปิดกิจการส่วนตัวแล้ว คนใหม่ก็ยังหาไมได้ เหลือผมคนเดียว ถ้าหาคนมาแทนไม่ได้นี่ตายแน่ๆ (ขนาด 2 คนช่วยกันทำยังปิดแล่มไม่ค่อยทัน)

ช่วงเจอเพื่อนบ่อย พอดูเพื่อน ๆ รุ่นเดียวกันที่มันเรียนกันอยู่มหาลัยก็คิดเอาในใจ 'เออพวกมึงเวลาเหลือเฝือกันชิบหายเลยวะ เที่ยวเล่นได้ตลอด'
ใจนึงก็นึกเสียดายชีวิตเด็กมหาลัย แต่เมื่อตัดสินใจก้าวเดินเลือกเส้นทางสายนี้แล้ว เพื่อจุดมุ่งหมายที่แน่วแน่ มันก็ต้องมีได้มีเสีย
ชีวิตเราถ้าเราได้ตัดสินใจด้วยตนเองไปแล้ว แม้จะผิดพลาด แม้จะไม่สมหวัง แต่ก็จงภูมิใจเถอะ เพราะเส้นทางนั้นเป็นทางที่เราเลือกก้าวเดินด้วยตัวเราเอง

ผมเองในตอนนี้ คงพูดได้แค่นี้ละ

ตอนนี้พวกเพื่อนแม่งก็เปลี่ยนร้านนั่งกินเหล้า จากแต่ก่อนร้าน '243' ในหมู่บ้านสัมมากร พอหลังจากมีเรื่อง (ต่อยกัน) ก็เปลี่ยนไปร้าน 'Three Bar' ที่ซอยนวลจันทร์ แทน
ร้าน ok ดี มีโต๊ะพูล มีตู้ปาลูกดอกให้เล่น แต่เสียดายดันไกลบ้านไปหน่อย เอารถไปกลัวขากลับเจอด่าน

พอแค่นี้ละ ง่วงแล้ว คิดไม่ออก...